الف – فهم اسلام شناسی
تاریخی در گرو بازشناسی و بازسازی فهم عاشورا است:
رمز قرآن از حسین آموختیم
/ زآتش او شعلهها اندوختیم
تار ما از زخمهاش لرزان
هنوز / تازه از تکبیر او ایمان هنوز
کلیات اقبال لاهوری – رمز
بیخودی – ص 75 – س 17
از زمانی که امام حسین در
رجب سال 60 هجری خبر مرگ معاویه توسط نماینده والی مدینه در مسجد نبی (در حالیکه مشغول
مذاکره سیاسی با عبدالله بن زبیر بود) شنید، از آنجائیکه برای مدت زیادی بود که
امام حسین از بعد از شهادت مرگ امام حسن (توسط معاویه به وسیله عمال اندرونیاش)
که هژمونی جنبش عدالت خواهانه پیروان پدرش امام علی به او واگذار شده بود، منتظر
خبر شنیدن مرگ معاویه بود تا با اعلام مرگ معاویه استارت نهضت عدالت خواهانه خود را
بزند و پایان حیات صلحنامه تحمیلی و نقض شده بر امام حسن که توسط معاویه سالبه
انتفاع به موضوع شده بود و امام حسین تنها به خاطر احترام به امضای امام حسن که در
پای این صلحنامه قرار داشت مترصد مرگ معاویه بود (تا حجت را بر خویش تمام شده ببیند)
اعلام نماید تا پروژهائی که حسین از سالیانی قبل از مرگ معاویه در سر میپروراند
و بر روی آن فکر میکرد، با اعلام مرگ معاویه به اجرا گذارد تا طوفانی که در مرج
العذرا با شهادت حجر بن عدی و یارانش خاموش شده بود، باز تولید کند.